Redactielid Eva Houbrechts schreef in het magazine van het TheaterFestival al over het brede aanbod jeugdtheater in de selectie van het TheaterFestival 2025. Een voorstelling als Fatilou M. toont de kracht van vriendschap en (daad)werkelijk gezien worden. In Amadou laat Aminata Demba ons inlevingsvermogen zegevieren, door ons kennis te laten maken met een heel dierenrijk aan vrienden, door een omvangrijk universum te creëren middels muziek en geluid.  Jeugdtheater als Infinity Forever transporteert ons naar die allereerste ervaring van allesvernietigend lijden na een breuk, en in PUPPY / POPPY werden zelfs de allerjongsten ondergedompeld in de complexiteit van relationele grensverlegging en manipulatie.

Het zette me aan het denken: hoe hebben anderen hun jeugdliefdes ervaren? De eerste kriebels, eerste dierenvrienden, de ontdekking van vriendschap en het verlies dat daarbij komt kijken? Op weg naar het redactielokaal, besloot ik mensen hierover uit te vragen. Hoe beleefde jij liefde in de kindertijd?

____________________________________________

“Het verhaal begint toen ik drie was.” Een jonge theaterbezoeker vertrouwt me haar eerste grote liefde toe: haar – één jaar oudere – buurjongen, eveneens de oudere broer van haar beste vriendin destijds. Het was een lange liefde die tot haar 10 jaar bleef duren. Een verhaal zo oud als de tijd, bedenk ik me…

Helaas bleef haar liefde onbeantwoord. “Hij moest mij echt niet hebben”, lacht ze, “maar ik ben er helemaal over – therapie en zo (lacht).”

_________________________________________________________

In de foyer spreek ik met een jonge theaterbezoeker over haar eerste dierenvrienden: Kobus en Nele, twee ezels. Als kind deed ze vrijwilligerswerk op een kinderboerderij: stallen uitmesten, de diertjes eten geven, ze deed het met plezier . Door de jaren heen werd ze bevriend met de twee ezeltjes: Kobus en Nele. “Ik was deze zomer toevallig op een andere kinderboerderij en toen zag ik daar ineens een ezel. Dat viel me op, want de meeste kinderboerderijen hebben geen ezels. Het maakte me warm vanbinnen en ik moest ineens denken aan Kobus en Nele en hoeveel ik om hen gaf – toen schoot het me ineens te binnen dat die ezels toch veel belangrijker voor me waren geweest dan ik had gedacht”, vertelt de dierenvriendin.

____________________________________________

“Zijn naam was Valen”, hoor ik rechts van mij aan de eettafel. Maar Valen was in trek. Tussen alle zevenjarige meisjes die hem ook wel zagen zitten, was zij er toch van overtuigd dat zij de ware zou worden. De uitverkorene. Maar van de ene dag op de andere was die crush ook weer voorbij. “Then I don’t know, I woke up one day and was just over it.”

____________________________________________

Verder vertelde iemand me over haar verleden als vechtersbaas op de speelplaats.

“KWAK!”, klinkt het wanneer ze vertelt over die ene keer dat ze haar buurmeisje en beste vriendin ooit recht in haar gezicht sloeg, na wat onenigheid tussen de twee. Waarover dat precies ging, weet ze niet meer, vooral de emotie, die intensiteit is haar altijd bijgebleven.

____________________________________________

“Op veertienjarige leeftijd ben ik via een vriendin bij het koor gekomen.” Ik ken die mensen niet per se in mijn dagelijks leven, of ik zou ze niet snel tegenkomen. Maar we weten dat we veel van elkaar houden en dicht bij elkaar staan, zonder dat wij per se alles van elkaar weten: je voelt je verbonden met elkaar, los van de dingen die je niet van elkaar kent. Door muziek komt ook wel veel los, dus mensen komen daar echt wel naartoe met hun eigen emoties. Het voelt ook aan als een safe space waarin vrouwen kunnen samenwerken en groeien zonder oordeel.”

____________________________________________

“Mijn eerste liefde, daar kan ik wel iets over zeggen,” klinkt het in de keuken. “Dat was toen ik zeventien was. “Op de volleybal had iemand een brief voor mij geschreven, zo mooi dat ik dacht: voor jou ga ik gaan. Allez, wat zou je anders doen als je als “een wonder op aarde” wordt omschreven. Pas later, toen ik op skireis Jan leerde kennen, had ik door dat ik eigenlijk niet verliefd was op Thomas, de eerste jongen van de brief. Ik was gewoon volledig ingepakt door het prachtige proza… Met Jan, die ook wat ouder was, is het verder niet goed afgelopen, maar met hem heb ik voor het eerst ontdekt wat ‘verliefd zijn’ betekent.  Toen moest ik Thomas laten weten dat wij verder alleen nog maar samen zouden volleyballen. Ik heb via via nog vernomen dat hij Germaanse talen is gaan studeren, dus ik ben er zeker van dat hij allemaal leuke meisjes heeft kunnen verleiden met zijn prachtige brieven.”

____________________________________________

Wanneer ik door de keuken naar de theaterzaal loop, kom ik  terecht bij de techniekers. “Gaat het over de liefde en theater? Daar heb ik wel iets moois over te zeggen.  Ik heb mijn vrouw leren kennen op het podium; zij was de regisseur en ik deed techniek, en we hebben nu een kindje van drie.”

En toen kon ik mijn tocht volwaardig afronden. Een kind werd geboren en de cirkel van liefde werd voltooid.