Mama, ik ga op date en ik denk dat het met een oudere dame gaat zijn.

Vind je dat goed? Ben je nu bang? Moet ik dan bang zijn?

Want eigenlijk ga ik op date net omdat ik bang ben. De angst om alleen te zijn is voor mij de stap die ik nooit zet en daardoor ontdek ik nooit eens iets anders.

Mama, denk je dat ik me door mijn date minder alleen zal voelen?

Vind je dat erg, ga je je zorgen maken?

Ik zal laten weten als ik thuis ben en hoe het verliep. Maak je geen zorgen.

Mama, ik ga op drama date, weet je wat dat is?

Ik denk dat ik het wel weet, maar ik ben er niet zeker van.

 

Ik kocht een ticket voor mezelf en ik krijg er iemand extra bij.

Ik zal op een stoel zitten en naast me zal iemand komen zitten die ook een ticket heeft gekocht.

Ik zal dan hallo zeggen en dan kijken we samen naar een voorstelling die even nieuw is voor mijn ogen als de persoon die naast me is komen zitten.

Normaal durf ik nooit alleen naar het theater te gaan, ik praat graag na en dat is wat moeilijk op je eentje.

Mama, mijn date en ik gaan daarna iets drinken want we krijgen een gratis drankbonnetje. We kunnen dan samen praten over alles wat de voorstelling in ons hoofd heeft achtergelaten. En als we niet weten wat we willen zeggen, wat moet ik dan doen?

 

Ik krijg ook een spel kaarten mee. Ze zijn superleuk, want op elke kaart staat niet alleen een cijfer, maar ook nog eens een vraag over de voorstelling. Harten 8 stelt de vraag: Welk muzieknummer zou je spelen wanneer de acteurs komen groeten? Dus ik kan hartenjagen en harten veroveren. Ik denk dat ik er zin in heb.

 

Dus mama, andere lezers. Als je me dinsdag in het publiek ziet zitten, dan mag je eens lachen of zwaaien. Ik zal wel terug zwaaien. Ik zal in CAMPO Nieuwpoort zitten, op een stoel die voor ons is gereserveerd. Wens me succes want ik zal het nodig hebben. En als er niemand naast mij is komen zitten of je bent zelf alleen, zet je er dan maar bij.

 

Overmorgen laat ik je weten hoe het is gegaan. Tot later!

 

¶

 

Allerliefste Andreas,

 

Met bibberende benen trad ik de zaal binnen. De ogen van meerdere redactieleden priemden op mijn rug.

Ik wandelde naar je toe. De goodiebag onder mijn ene arm, en mijn andere arm om mijn excuses aan te bieden aan iedereen die ik aanraakte of duwde tijdens het ‘even passeren’.

Daar zat je dan. Ik moest lachen. Jij ook. Het was geen lach van schaamte of verwarring.

We moesten lachen omdat ik jou al heel lang ken en omdat we het vorige week nog hadden over mijn drama date. Hoe toevallig dat net jij degene was waarnaast ik mocht gaan zitten.  Je leek even te balen – niet omdat ik jouw date was, maar omdat jij de mijne was. Je wist dat ik er een artikel over ging schrijven – en wat spijtig dat mijn date nu net iemand is die ik al lang ken. Maar Andreas, dat vond ik helemaal niet erg. Mijn stress was meteen weg en ik wou je al meteen tien andere dingen vertellen, maar het licht ging al uit. De voorstelling begon. Op de kleine zitjes van CAMPO Nieuwpoort zit ik te ademen in de nek van de persoon voor me, en kijk jij met volle concentratie naar Tibau Beirnaert die moeiteloos en indrukwekkend paaldanst. Ik vond het wel ironisch dat we daar nu zaten: bij Zero Feet Away over online daten en hookups… en wij op drama date.

 

Na de voorstelling bleven we nog even zitten voor het nagesprek, waarna we nog iets wilden drinken om te beginnen aan ons eigen nagesprek. We besloten om onze avond verder te zetten in NTGent, waar eerder op de avond de sectorprijzen werden uitgedeeld. Ik wist niet dat jij dat daar was, jij wist niet dat ik daar was en beiden wisten we niet dat we elkaars drama date zouden zijn. Met een fiets tussen ons startten we aan de korte wandeling richting NTGent.

 

We stellen de vragen die op de kaarten staan geschreven. Je vraagt me welk kostuum uit Zero Feet Away ik zou willen dragen. We zijn het er over eens dat de jas aan het begin van de voorstelling, beide onze stijl wel is. We vragen ons af of we onze ouders zouden meebrengen, en of we zelf zouden meespelen aan een voorstelling als deze. De vragen blijven komen en we blijven praten over de dingen die we goed vinden aan de voorstelling en over de wankele stoeltjes waar we niet goed op zaten en waarvan onze poep nog aan het bekomen is. Wanneer we de trappen nemen naar de foyer van NTGent merken we al snel dat de afterparty van de sectorprijzen nog lang niet op zijn einde is. Het is er gezellig druk, we duwen onszelf in een hoek van het balkon met zicht op het Sint Baafsplein. Jij eet een vegetarische hotdog waarvan je niet zeker weet  dat hij vegetarisch is en we babbelen bij zoals we dat altijd doen als we elkaar zien. We hebben het over de voorstelling die we zagen. Die waar we een uitgesproken mening over hadden, en die waarvan we het niet zo goed wisten.

 

We maken – niet-concrete – plannen om naar festivals en voorstellingen te gaan.  Jij vertrekt te voet naar huis en ik stap op mijn fiets.

Ook al ben ik vergeten om je achteraf een berichtje te sturen:  ik denk dat deze brief ook wel kan tellen als een mooi einde van een drama date.

 

Groetjes,

 

Lissa