Info

De titel verwijst naar een oude praktijk, die van het aren lezen. Een arenlezer loopt achter de maaier en raapt de aren op die op het veld gevallen zijn. Het aren lezen is eigenlijk een recht van de armen. Na het oogsten van de rogge of tarwe kregen arme mensen de toestemming om de aren te verzamelen die op de akker waren achtergebleven.

Een tunnel vanuit de nati­onale bank naar
de bloemenwinkel aan de overkant,
een boot op het dak van een gebouw,
een collectie rattenvallen die het niet doen,
een verzameling lekke voetballen,
een voorstelling die nooit begint,
waarin je honderd keer sterft,
een vosje van papier.

Dit zijn allemaal ideeën van Benjamin Verdonck. Wat ze met elkaar gemeen hebben, is dat het ideeën zijn gebleven. Ze zijn bij het maken van een theaterstuk op een bepaald ogenblik van tafel gevallen. Ze hebben zich nooit gematerialiseerd.
In AREN buigt Verdonck zich opnieuw over deze ideeën en onderzoekt hij of hij er alsnog iets mee kan doen.