Omdat al die rookslierten niet zomaar in de schouwburg blijven rondkringelen, natuurlijk! De technici van de Minard toonden ons met gepaste trots hun zogenaamde ‘trekkezolder’, waar een ingenieus systeem van afvoerbuizen de rook vanop het podium naar buiten leidt. Belangrijke kanttekening: de uitgang van de rook is tevens de ingang van de duiven en bijbehorende duivenstront. Als uw volgende voorstelling in de Minard plotsklaps verstoord wordt door een verdwaalde duif (of diens uitwerpselen), weet u nu waarom.

… waarom de techniektafel in sommige zalen zo nodig prominent in het midden moet staan, waar die uw zicht belemmert?

Dat technici zich met hun tafel het liefst van al in het midden van de zaal installeren, stuit niet alleen u tegen de borst, maar ook “dedie van de ticketbalie” (excuseert u ons de ontmenselijkende taal). In Viernulvier spraken we met de lokale techniekcrew, die ons vertelde over hun aanhoudende strijd met de ticketverantwoordelijken. Met hun tafel barricaderen technici immers gemakkelijk een achttal potentiële zitplaatsen, en die leveren veelvuldig kijkplezier – en, ahum, geld – op.

Maar waarom dan toch zo halsstarrig vasthouden aan dat felbegeerde midden? Wel, teerbeminde

toeschouwer, ter meerdere eer en glorie van uzelf! Het antwoord op de vraag is zo simpel dat u zich onmiddellijk in schaamte zal willen wentelen vanwege uw voorbarige zelfzuchtige irritaties over de hinderlijke aanwezigheid van technici: in het midden horen zij het best wat het publiek gemiddeld hoort, en kunnen ze de geluidssterkte navenant aanpassen. Graag gedaan!

… hoe lichten zich in de ruimte bewegen?

Tijdens onze rondleiding door de onderbelichte technische meanderen van de Minard liepen we niet alleen langs meterslange afvoerbuizen, maar ook voorbij gigantische theaterspots die vanop een lichtjes benauwende hoogte – in de Minard een slordige dertien meter – de bühne belichten.

Dat die er zijn, wisten we. Dat ze groot zijn, hadden we verwacht. Maar waaraan die spots precies

bevestigd worden en hoe die zich verplaatsen, was ons een raadsel. Opnieuw vinden we verheldering in de trekkezolder. Daar houdt een imposante constructie van metalen draden de lampen op hun plaats, die de technici via hun mengpaneel aan tafel kunnen bedienen. Dat doen ze veilig vanuit hun stoel, maar dat was niet altijd het geval. Vroeger moesten technici niet alleen handig zijn met knopjes, maar ook met hoogtes: “Ik heb nog een tijd gekend waarin technici in een klimgordel werden gehesen om de posities van de lampen handmatig aan te passen. Als die taak erop zat, rappelden ze gewoon weer naar beneden”, krijgen we te horen.

… wat theatertechnici zoal op het hart ligt?

“Heb je een uur?” grijnst Thomas met de zwarte, stilaan grijs wordende baard, zwarte t-shirt, jeansshort, stoere oorbellen, het zwarte haar in pieken en de bulderende glimlach.