Snakearms
Alexander Vantournhout/not standing
data
ma 06.09, 19:15
ma 06.09, 21:15
di 07.09, 19:15
di 07.09, 21:15
wo 08.09, 19:15
do 09.09, 19:15
vr 10.09, 19:15
locatie
DE SINGEL
duur
20 min.
Info
De coronacrisis heeft een immense impact op onze sociale contacten én de manier waarop mensen met elkaar omgaan. In een wereld die steeds minder tactiel wordt, was de handdruk één van de laatste vormen van direct fysiek contact tussen twee mensen. Inmiddels werd deze handdruk vervangen door een aanraking met de elleboog of de voet of een simpele blik.
Ook voor performers en artiesten hebben de strikte regels in verband met fysieke aanrakingen, grote gevolgen. Met Snakearms willen Alexander Vantournhout en Emmi Vaïsänen terug naar de meer tactiele tijden van weleer.
Vanuit een formele handdruk begint een meeslepend en verwarrend hand-, arm- en ledematenduet. Waar het ene ledemaat begint en het andere eindigt wordt een raadsel. Een precaire evenwichtsoefening wordt zo ode aan de fysieke intimiteit en de heimwee naar lichamelijk contact.
Credits
concept Alexander Vantournhout | gecreëerd met & uitgevoerd door Emmi Väisänen & Alexander Vantournhout | muziek Ben Bertrand | film geregisseerd door Alexander Vantournhout & Stanislav Dobak | director of photography Stanislav Dobak | camera Stanislav Dobak & Ryszard Karcz | editing Stanislav Dobak & Jamie Lee | licht Bert Van Dijck | techniek Rinus Samyn | kostuums Sofie Durnez & Anne-Catherine Kunz | company manager Esther Maas | production manager Aïda Gabriels | met dank aan Sébastien Hendrickx, Rudi Laermans & Axel Guérin
Snakearms werd opgenomen in Schouwburg Kortrijk op 24 maart 2021. Het historische decor Dubosq/Denis uit 1920 vormde de scenografie van dit project. De televisie-première kwam tot stand met de steun van Schouwburg Kortrijk, Podium 19, de Vlaamse Overheid & Kunstencentrum Vooruit, waar Alexander Vantournhout huisartiest is.
Jury
Een bijzonder lichamelijk onderzoek naar ‘slangenarmen’, waarbij de camera zich eerst vastzuigt aan de handen van de twee dansers, om dan steeds verder achteruit te wijken, tot er een geschilderd perspectivisch wouddecor verschijnt.
—#specialhonours
Pers
Subtiele beeldmanipulaties en montage verruimen de betekenis van de exercities van de twee dansers niet weinig. Ze richten de aandacht op iets wat in een door identiteit en seks geobsedeerde samenleving vergeten raakt: dat er nog steeds zoiets is als een oorspronkelijk plezier in het spelenderwijze onderzoeken van lichamelijk contact.
—Pzazz