Ik ben dol op wat ik theatermagie noem: gebruik van technologie om werelden tot leven te wekken, het onmogelijke voor je ogen laten verschijnen. Nog altijd koester ik de herinneringen aan voorstellingen waarin ik, zeker als volwassene, aan de hand werd meegenomen in mijn suspense of disbelief. Ooit woonde ik een voorstelling bij waar ik door een koelkast een portaal binnenliep waar een scenografie van een bos mij omvatte. Ik ben er nog altijd niet over uitgepraat. In Amadou van theatergezelschap Laika niets van dat alles. Het decor is prachtig maar simpel, het verhaal bestaat enkel uit muziek, de woorden van de performers – en de fantasie van het publiek.

De laatste tijd ben ik veel bezig met verbeelding. Donella Meadows, een belangrijke stem uit de klimaatbeweging, schreef over hoe treurig het is dat we naarmate we ouder worden steeds meer schroom voelen bij het voorstellen van een betere wereld. Kinderen kunnen met overgave vertellen hoe een rechtvaardige wereld eruit zou moeten zien, volwassenen voelen zich naïef om zelfde soort fantasieën te delen.

Maar, stelt Meadows, het gevaar ligt erin dat we stoppen ons in te beelden waar we zouden willen raken en onze dromen bijstellen naar wat we denken dat mogelijk is, niet wat we mogelijk zouden willen maken. In een tijd waarin het soms moeilijk is om niet te vervallen in cynisme en waar wanhoop op de loer kan liggen, werd ik in Amadou herinnerd aan mijn eigen voorstellingsvermogen.

Met een plezier dat mij herinnert aan mijn kindertijd heb ik een uur lang verrukt geluisterd. Nijlpaarden doemden op voor mijn ogen, landschappen die ik nog nooit eerder had gezien trokken levensecht aan mij voorbij. De voorstelling herinnert aan de kracht van inbeelding. Niet enkel is het mogelijk de grenzen van onze fantasie open te breken, het is een waar genot.