Op de avonden van 9 en 10 september werd de tijd vloeibaar, rekte zich uit, misschien verdween hij zelfs.De combinatie van deze twee werken riep een theater van fluïditeit op – lichamen en verlangens die zich niet laten vastleggen, tijdservaringen die zich tegelijk hier-en-nu én ver daarbuiten ontvouwen.

In Zero Feet Away keert de belofte van online ontmoetingen steeds weer terug naar lichamelijke aanwezigheid: een busrit, een wandeling door het park. Het liminale gebied tussen digitale zoektocht en fysieke eenzaamheid wordt het speelvlak – een tussenruimte, intiem en desolaat tegelijk. De vraag weerklinkt: Wie moet ik worden om gezien, gekozen, bemind te worden?

In Flesh can’t can’ t not’t ‘tis flesh h… ontvouwt de tijd zich anders – als de eindeloosheid van een poolnacht, of de verstilde tijd van de kosmos, waar grote tijdsspannes verstilling oproepen, zoals een zee of berg de reiziger doet stilstaan en uitademen. Het smelten van een blok sneeuw onder de felle theaterlampen zet de voorstelling in beweging: lichamen en stemmen ontvouwen zich in muziek, dans, satire en water. Kettingen botsen met levende materie; vloeibaarheid breekt door starheid heen.

Wat de twee avonden verbindt, is niet enkel thematiek of esthetiek, maar de manier waarop beide werken het lichaam tonen als plaats van transformatie. Bodysuits verschijnen als blanco doeken – huiden die evenveel verhullen als onthullen. De ene reis beweegt richting het alledaagse, de andere richting tijdloosheid, maar beide herinneren ons eraan dat zelfgekozen vrijheid schuilt in de buigzaamheid van het lichaam: het vermogen om te luisteren, te vervormen, van gedaante te wisselen.